SorryJohan | Jarenlange pesterijen, de strijd met mezelf en mijn coming out

Normaalgesproken reageer ik niet snel op wat zich in de media afspeelt. Als ik op alles zou reageren waar ik iets bij voel, dan bleef ik stukjes typen. Maar deze keer kruip ik maar al te graag achter mijn laptop. Geen artikel over een reis, maar een persoonlijk verhaal. Misschien wel het meest persoonlijke blog dat ik ooit scheef. En dat allemaal naar aanleiding van #SorryJohan.

In de tijd dat ik als kind opgroeide kende ik geen homo’s. Niet binnen mijn familie en niet in mijn directe omgeving. Televisiepresentator Jos Brink was hierop de uitzondering. En over hem werden bij ons thuis dan ook veelvuldig opmerkingen gemaakt. Niet de meest respectvolle overigens. En dit is nu precies wat meneer Derksen bij Voetbal Inside ook doet. Een opmerking als ‘we moeten ophouden met doen alsof het zo verschrikkelijk moeilijk is om uit de kast te komen’ raakt me. Zeker uit de mond van iemand die niet met het coming out-bijltje heeft gehakt. Daarom deel ik mijn verhaal van jarenlange pesterijen, de strijd met mezelf en mijn coming out.

Geen fijne thuissituatie

Ik neem je mee naar mijn kindertijd in de jaren 80. Een jeugd die verre van zorgeloos was. Mijn herinneringen aan thuis zijn niet bepaald fijn te noemen. Ruzies. Altijd spanning. Ik voelde dat heel goed aan, was daar heel gevoelig voor. Na de dood van mijn vader in 2005 raakte ik in gesprek met twee tantes, zussen van mijn vader. In dat gesprek werd mij een hoop duidelijk over de kindertijd van mijn vader. Ik kreeg antwoorden op vragen die ik nooit aan mijn vader zelf durfde te stellen. Op dat moment viel alles op z’n plek. En begreep ik waar het gedrag van mijn vader vandaan kwam. Als je zelf niet met liefde bent grootgebracht, dan kun je het ook niet of heel moeilijk geven. 

SorryJohan

Anders dan klasgenootjes

Mijn vroegste herinnering aan dat ik anders was, gaat terug naar de kleuterschool. Ik was niet het jongetje dat in bomen klauterde, kattenkwaad uithaalde of voetbalde. Integendeel. Vanaf de kleuterschool speelde ik met meisjes. Het voelde fijn. Zacht. Beschermd. Achteraf gezien voelde ik daar al waar ik ruim vijfentwintig jaar later voor uitkwam. Ook op de lagere school voelde ik me bij meisjes meer op mijn gemak. Met het machogedrag van mijn klasgenootjes had ik helemaal niks. Destijds waren de opmerkingen van klasgenootjes al schokkend. Mietje en homo kwamen veelvuldig voorbij. Woorden die mij niks zeiden, maar wel op de een of andere manier binnenkwamen. Ik kroop nog verder in mijn schulp.

Welkom in de zwartste periode uit mijn leven

Na de afscheidsmusical van de lagere school begon ik aan een nieuw avontuur: de middelbare school. Een avontuur kun je het niet noemen. Meer een strijd om te overleven. Het eerste jaar op de MAVO heb ik de tijd van mijn leven gehad. Ik was niet het mikpunt van pesterijen. De beste leerling was ik niet. Ik was té creatief en wilde met mijn handen bezig zijn, in plaats van met mijn neus in de boeken te zitten. Ook daarin verschilde ik van de rest. En dan val je al snel buiten de boot.

Een slap, aanstellerig mietje die ook nog eens dik en onzeker was

Tijdens de zomer kreeg ik een aantal epileptische aanvallen. Na de vakantie begon ik, onder zware medicatie én veel extra kilo’s, vol vertrouwen aan mijn tweede jaar. Zo veilig en vertrouwd als het eerste jaar was, zo zwart werden de drie volgende jaren. Gitzwart. Steeds vaker speelde door mijn hoofd dat het niet meer hoefde. Het leven. Blijkbaar was ik een slap, aanstellerig mietje, toen ik dacht dat dood zijn makkelijker was dan jaren te moeten leven in eenzaamheid en angst.

Ja, ik was ruim 25 kilo aangekomen. Maar is dat een reden om iemand zó te kleineren? Tel daarbij op dat het voor anderen geoorloofd was om mij voor alles uit te maken. Homo, mietje, wijf en nog veel meer verwensingen kreeg ik voortdurend naar mijn hoofd geslingerd. En daar bleef het niet bij. Fysiek geweld werd ook niet geschuwd. Elke dag fietste ik met angst in mijn lijf naar school. Er ging geen dag voorbij dat ik níet werd opgewacht op het schoolplein. En als het sneeuwde wist ik al dat ík die dag de pineut zou zijn.

Pijn, heel veel pijn

Een fiets die gesloopt werd, schoolspullen die verdwenen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het kon allemaal vervangen worden. Maar de pesterijen, scheldpartijen en het fysieke geweld van klasgenoten, die deden pas pijn. Letterlijk en figuurlijk. Het meest pijnlijke was dat zelfs een deel van de leraren meedeed. Met als gevolg dat ik het laatste sprankje hoop verloor om mijn verhaal met één van hen te delen. Hij of zij zou er toch als vertrouwenspersoon moeten zijn? Voor alle leerlingen, ook de kwetsbaren. Ik hield me groot, althans ik deed een poging, en worstelde me door mijn middelbare schooltijd heen.

SorryJohan

Ook op de sportclub ging het mis 

Niet alleen op school was het elke dag welcome in hell, maar ook op de sportclub. Misschien nog wel erger. Na de training douchen, aankleden en naar huis. Het klinkt allemaal zo vanzelfsprekend. Helaas was dat in mijn geval niet zo. Na elke training werd ik door clubgenoten met kleding en al onder de douche gezet. Altijd dezelfde jongens. Elkaar gek maken en uitdagen ten faveure van mij. Dan fietste ik kletsnat bij temperaturen dik onder nul naar huis. Moest ik dan maar niet meer gaan trainen? Het was geen optie. Ik zou alleen maar vragen uit mijn omgeving krijgen. En wat moest ik daarop antwoorden?

Inmiddels was één ding duidelijk: angst regeerde. Op school, en nu dus ook op de sportclub. Ook daar wilde men het niet zien en werd er gedaan alsof er niks aan de hand was. Door alle voorvallen durfde ik juist níet uit de kast te komen en hield ik jarenlang de schijn op. Ik haalde met de hakken over de sloot mijn diploma. Inmiddels was ik gestopt met sporten. Ik voelde me bevrijd. Het boek kon dicht. 

Een nieuw hoofdstuk in mijn leven

Ik wilde heel graag een modestudie volgen maar dat vonden mijn ouders geen goed plan. Dat is niks voor jongens. En dus startte ik met een studie Proces en Milieutechniek aan de MTS. Het eerste jaar was fantastisch. Een nieuwe ervaring ook. Studiegenoten die geïnteresseerd in mij waren, me vroegen om uit te gaan op zaterdagavond of graag studieprojecten samen met mij wilden doen. Zo kon het dus ook. 

Welgeteld één jaar. Na de zomervakantie kwam er een nieuwe leerling in de klas. Groot, sterk, stoer en mondig. Niet alleen tegen de leraren, maar ook tegen mij. En zo begon het pesten weer van voren af aan. Het merendeel van mijn klasgenoten keek tegen hem op, en deden maar wat graag mee. Mijn studie heb ik nooit afgemaakt. Een blinde darmoperatie, met complicaties, gooide in het laatste jaar roet in het eten. De complicaties leverde me wel iets op, een gewichtsverlies van meer dan 25 kilo. 

Fulltime werken in een warm bad

Na het stoppen met mijn studie ben ik fulltime aan de slag gegaan bij de grootste kruidenier van Nederland, waar ik al parttime werkte. Een warm bad! Lieve collega’s, geen oordelen en pesterijen. Langzaamaan kwam mijn zelfvertrouwen terug. Beetje bij beetje vond ik mezelf de moeite waard. En ging ik van mezelf houden. Wat een gouden tijd was dat. En nog steeds heb ik contact met twee collega’s, en vormen we met onze geliefden de Diner Club.

SorryJohan

Droom verwezenlijken

Ik wilde weer studeren. Mijn droom achterna die ik jaren geleden niet mocht volgen. Met een collega deelde ik mijn passie voor mode. Zij was het die mij wees op een open dag. Ik ging erheen. Doodeng. Daar vielen de puzzelstukjes op z’n plek. Ik zegde mijn baan op en begon op mijn 21ste aan een nieuwe studie. Ik leefde helemaal op. Kreeg weer vertrouwen in de mens, ging van mezelf houden en omarmde het leven. Ik zat daar helemaal op mijn plek. Maar buiten de muren van de school hield ik nog steeds de schijn op. Ik had een relatie met een meisje. Mijn leven was een grote leugen. En het leverde veel stress op. 

Mijn studie Confectietechnologie werd afgesloten met een grootse modeshow in de RAI. Samen met mijn medestudenten zouden wij onze eindejaarscollectie tonen aan familie en vrienden. Vlak voor de show ging het mis. En goed ook. Ik kreeg wederom een epileptische aanval nadat ik jarenlang aanvalsvrij en zonder medicatie door het leven was gegaan. Weer terug bij af. Mezelf groot houden voor familie en vrienden. Vooral doen alsof er niets aan de hand is. Ik rondde mijn studie met goed gevolg af, begon aan mijn eerste baan in de fashion en verliet het ouderlijk huis. Ik stortte me in het bruisende gay nachtleven maar haalde daar geen voldoening uit. Het was wederom een vlucht. Een vlucht uit de realiteit.

Lees ook: Twee mannen op reis | Hoe tolerant is Nederland en de rest van de wereld?

Coming out

Het is weekend. Ik rijd over de A9 naar mijn ouders en vandaag is dé dag. De weken ervoor heb ik me elke keer voorgenomen dat ik het zou vertellen. Maar het was nooit het juiste moment. Als je al van het juiste moment kunt spreken. Ik sta al met de deurklink in mijn handen als ik terugga naar de woonkamer. Mijn vader zit op zijn vaste plek op de bank en mijn moeder zit in haar stoel. Nee, ik mag dit keer niet weggaan zonder het te vertellen. Hortend en stotend komt het eruit.

Mijn moeder reageert gelaten met ‘oke’ en mijn vader heeft een duidelijke boodschap voor me ‘doe je het wel veilig, je hebt nog een leven voor je.’ Het zijn niet de warme reacties waarop ik had gehoopt. Maar dat kan ik mijn ouders niet kwalijk nemen. Zij zijn van een andere generatie. Een generatie waarbij het praten over gevoelens taboe was. En als je dat niet van huis uit meegekregen hebt, begrijp ik dat dit voor beiden een lastige situatie is om mee om te gaan. Later hebben we er wel over kunnen praten. Mijn ouders hebben nooit een probleem gehad met het feit dat ik op mannen val. Nadat ik het mijn ouders heb verteld, deel ik mijn gevoelens ook met de rest van mijn familie, collega’s en vrienden. Niemand kijkt ervan op en is blij dat het hoge woord eruit is. Eindelijk.

Sterker dan ooit 

Spijt van mijn late coming out? Nee! Een coming out kun je niet forceren. Ik moest het eerst zelf voor de volle honderd procent accepteren voor ik het met mijn omgeving kon delen. Alle kwetsende dingen die ik mee heb moeten maken veranderen daar niks aan. Het heeft me gevormd tot wie ik nu ben. Ik ben er sterker van geworden. Het heeft me jaren gekost om te zijn waar ik nu ben. En daar ben ik trots op! Mijn lichaam zit vol littekens uit het verleden. Maar ze zijn allemaal geheeld in de loop der jaren. En soms jeukt één van die littekens. Dan krab ik, maar opengaan doen ze niet meer.

Yourtravelguideonline Marcel Korbee

#SorryJohan

Het schrijven van dit blog neemt me mee naar de zwartste periode van mijn leven. En dat voel ik aan elke vezel in mijn lijf.  De eerste 29 jaar uit mijn leven flitsten aan mij voorbij. En die waren zwaar zoals je hebt kunnen lezen. Heel zwaar. Achter mijn ogen prikt het. Huilen doe ik nog niet. Maar als het even doorzet. Dan huil ik van verdriet. Daarom moest ik reageren op de uitspraken van Johan Derksen. We zijn nog lang niet zover dat overal ter wereld het hebben van een andere seksuele voorkeur geaccepteerd wordt, óók niet in Nederland. En daar helpen de woorden van de besnorde voetbalanalist niet aan mee. Bied jongeren, maar ook zeker volwassenen, de mogelijkheid om zichzelf te zijn. #SorryJohan liefde wint altijd! Dat kun jij niet tegenhouden. 

Wat vind jij van de #SorryJohan-discussie?

28 reacties op “SorryJohan | Jarenlange pesterijen, de strijd met mezelf en mijn coming out

  • 30 november 2018 at 16:49
    Permalink

    Wow … ik zit met kippenvel en tranen die achter mijn oogleden branden te lezen. Wat moet jouw jeugd een hel geweest zijn zeg. Ik kan het me nagenoeg niet voorstellen, maar diep respect voor alles wat je hierboven geschreven hebt en je openheid. Je bent een topper! xxx Antonette

    Beantwoord
    • 1 december 2018 at 09:04
      Permalink

      Dankjewel voor je lieve woorden Antonette! Het was inderdaad een hel, maar het meest vreselijke was de eenzaamheid waarin ik leefde. Maar hé, ik heb het overleefd en voel me heel sterk nu. En ik ben heel gelukkig.

      Beantwoord
  • 30 november 2018 at 18:48
    Permalink

    Ik ben sprakeloos. Je blog raakt me enorm, zelfs bij mij prikken de tranen achter mijn ogen.

    Nee, ik realiseerde me niet dat het zo moeilijk is (was) om uit de kast te komen.

    Knuf!

    Beantwoord
    • 1 december 2018 at 09:07
      Permalink

      Dankjewel voor je lieve reactie Jenny!

      Beantwoord
  • 30 november 2018 at 19:25
    Permalink

    Wat mooi geschreven! Ik kan me voorstellen hoe zo’n lastige tijd je gehad hebt. En wat afschuwelijk om te lezen dat zelfs de leraren meededen. Ik ben het denk ik alleen niet op alle punten met je eens. Ik denk dat je, als je zelf niet met liefde bent groot gebracht, best in staat bent dat zelf te geven. Ik heb er geen enkele moeite mee om mijn kinderen alle liefde van de wereld te geven. En ik denk ook dat je zelf, door de dingen die je meemaakt, kan leren om het anders (beter?) te doen. Anyways.. mooi artikel… goed dat je nu wel gereageerd hebt op de media.

    Beantwoord
    • 1 december 2018 at 09:18
      Permalink

      Dank voor je reactie Yvonne! Het was inderdaad heel lastig. Voornamelijk leven in eenzaamheid was zwaar. En dat ook de leraren meededen, daar heb ik geen woorden voor. Overigens denk ik dat we het wel met elkaar eens zijn. Mijn vader kon zijn emoties niet uitten, en geen liefde geven. Maar dat wil niet zeggen dat niemand dit kan als hij of zij zonder liefde is opgegroeid. Net als jij kan ook ik liefde geven. Juist door mijn verleden wilde ik het anders/beter doen. En dat is mij gelukt. Ik ben in staat om liefde te geven. Misschien ben ik daarover in het artikel niet duidelijk genoeg geweest.

      Beantwoord
  • 30 november 2018 at 19:53
    Permalink

    Jeee heftig! En wat ongelofelijk goed verwoord en daardoor overgebracht aan mij. Hopelijk geen verder verdriet hierdoor en om. Je leven is nu zo mooi, geniet daarvan!

    Beantwoord
    • 1 december 2018 at 09:21
      Permalink

      Dankjewel voor je lieve woorden Charlotte! Heftig was het inderdaad. Verdriet heb ik niet meer. Deze periode ligt ver achter mij. Ik wil niet in het verdriet blijven hangen. Daar is het leven veel te mooi voor. Je moet vooruit kijken en niet constant achterom, daar heb je niks aan. En ja, mijn leven is heel mooi nu en daar geniet ik met volle teugen van.

      Beantwoord
  • 30 november 2018 at 20:42
    Permalink

    Jeetje Marcel, kippenvel bij het lezen van jouw levensverhaal. Ik heb wel bewondering voor je dat je het hebt willen delen. Word er ook verdrietig van als ik het lees. Verdriet om wat je is aangedaan en dat je meer dan een kwart eeuw niet gelukkig bent geweest en verdriet en pijn hebt gevoelt. Dat raakt me.
    Zo fijn te weten dat je nu gelukkig bent en je uiteindelijk duidelijke keuzes voor jezelf hebt gemaakt. Je kunt trots zijn op waar je nu staat en wie je bent.

    Beantwoord
    • 1 december 2018 at 09:25
      Permalink

      Bedankt voor je mooie en lieve woorden Marian! Ik wilde het heel graag delen n.a.v. de discussie in de media. Zo krijgt een discussie ook een gezicht en lees je over hoe het is om uit de kast te komen. En ik ben absoluut trots op mezelf waar ik nu sta. Ik ben gelukkig, sta stabiel in het leven en geniet van de mensen om mij heen.

      Beantwoord
  • 30 november 2018 at 21:17
    Permalink

    Wat heb je dit mooie geschreven en wat dapper om dit te delen, zo open en eerlijk. Ik was er even goed stil van. Moeilijk te bevatten dat je zo gepest bent. Ik heb een hekel aan pesten, om welke reden dan ook, het kan iemand zo veel pijn doen. Heb dat van heel dichtbij meegemaakt en als ik daaraan terug denk draait mijn maag nog om. Blij om te lezen dat het met jou goed is gekomen

    Beantwoord
    • 1 december 2018 at 09:30
      Permalink

      Bedankt voor de lieve en mooie woorden Lies! En dat je er stil van was begrijp ik. Het is ook niet niks als je het leest. Met mij is het zeker goed gekomen. Ik trek een lange neus naar de pesters, een hele lang zelfs. En weet je, soms denk ik wel eens: hoe zal het met die pesters gaan. Zijn zij net zó gelukkig als ik? Worden hun kinderen misschien gepest? Maar vooral, zijn zij zich bewust van wat ze mij hebben aangedaan?

      Beantwoord
  • 1 december 2018 at 13:41
    Permalink

    Respect ! Marcel, en wat mooi geschreven.
    Heftig om te lezen, hoe jij door, wat eigenlijk zorgeloze kinder jaren zouden moeten zijn, bent geworsteld. En wat mooi dat alles nu op z’n plek ligt 😊
    Inderdaad… liefde wint altijd! Dat kan zeker ook die besnorde voetbalanalist niet tegenhouden (gelukkig niet). Dat blijkt ook weer aan alle reacties die nu loskomen…
    #sorryJohan

    Beantwoord
    • 3 december 2018 at 08:33
      Permalink

      Dankjewel Irma! Alles ligt op z’n plek nu, en daar ben ik heel blij mee. Vandaar dat ik dit ook kon schrijven én delen. En zoals je zegt: liefde overwint alles.

      Beantwoord
  • 1 december 2018 at 14:33
    Permalink

    Ik laat niet vaak een reactie achter, maar op dit verhaal wilde ik toch even reageren. Heel dapper dat je dit deelt en ik voel echt met je mee. Ik weet als geen ander wat pesten e.d. met je doet. Het kan je echt maken of breken, je moet echt sterk zijn om zo’n heftige periode achter je te kunnen laten en weer vol moed vooruit te blikken. Dat mensen zich niet realiseren wat voor impact pesten op iemand heeft snap ik niet. In ieder geval, blij dat je toch voor jezelf bent uitgekomen na een lange zware periode en nu gelukkig leven leidt. Het heeft je gemaakt tot wie je bent, een mooi en sterk persoon, daar mag je trots op zijn. Zelf heb ik nooit iets tegen homo’s gehad. Integendeel. Iedereen is uniek en heeft het recht om te zijn.

    Beantwoord
    • 3 december 2018 at 08:42
      Permalink

      Bedankt voor je mooie en lieve reactie Stéphanie. En jammer dat ook jij dit hebt moeten meemaken. Het was zwaar om licht aan het eind van de tunnel te zien, maar ik heb nooit opgegeven. En daar ben ik heel trots op. Ik hoop dat ook jij het een plekje hebt kunnen geven en achter je hebt kunnen laten. Je mag trots zijn op jezelf en wat je bereikt hebt. En trek een lange neus naar die pesters. Ze zijn het niet waard om bij stil te staan, en zeker niet om je leven te laten verpesten.

      Beantwoord
  • 2 december 2018 at 19:04
    Permalink

    Echt supergoed dat je dit artikel schrijft. Afschuwelijk dat je dit hebt moeten meemaken, dit gun je echt niemand. Mensen kunnen zo gemeen zijn! Ik hoop dat mensen hier wat van leren, je hoort mensen niet zo te behandelen. Ik kan me voorstellen dat het moeilijk was om dit te schrijven, maar delen is altijd goed 👍

    Beantwoord
    • 3 december 2018 at 08:48
      Permalink

      Dankjewel Co! Ik hoop ook dat mensen hier iets van opsteken, en dan met name diegene die een oordeel hebben. Die niet verder kijken dan hun neus lang is en gelijk in de pest-modus staan. Het schrijven was niet moeilijk. Nog nooit zo snel een blog in elkaar gezet. En delen kon ik omdat het voor mij goed is nu. Het boek is dicht. En trek een lange neus naar de pesters want ik ben gelukkig.

      Beantwoord
  • 3 december 2018 at 12:04
    Permalink

    Wow heel mooi geschreven Marcel, ik krijg er kippenvel van en kan de pijn en het verdriet door de tekst heen voelen. Het moet inderdaad geen gemakkelijke jeugd zijn geweest maar wat ben je er als een mooi mens sterker uit gekomen. Heel veel liefs!

    Beantwoord
    • 3 december 2018 at 14:43
      Permalink

      Dankjewel lieve Jessica voor het mooie compliment! Het was inderdaad niet makkelijk. Maar hé, ik heb het overleefd en hoe. En zo sterk ook, daar ben ik trots op.

      Beantwoord
  • 3 december 2018 at 14:07
    Permalink

    Heel heftig om te lezen, Marcel. Dit zou niemand mee hoeven te maken. Ik ben blij voor je dat je het achter je hebt kunnen laten en dat je er sterker uit bent gekomen.

    Beantwoord
    • 3 december 2018 at 14:45
      Permalink

      Bedankt voor je lieve reactie Anita! En inderdaad zou niemand dit mee hoeven te maken. Dat was ook de reden voor het delen van mijn verhaal. Mensen in laten zien wat het allemaal met je kan doen. Maar ook laten zien dat je er heel sterk uit kunt komen.

      Beantwoord
  • 4 december 2018 at 19:14
    Permalink

    Wat een heftig verhaal Marcel! Ik word er helemaal stil van. Ongelooflijk dat in een land als Nederland, homoseksualiteit nog steeds zo’n issue is. Wereldwijd staan wij bekend als een tolerant land, maar ik ga daar steeds meer aan twijfelen. Naar de buitenwereld lijken we heel tolerant, maar in sommige opzichten kun je hier nog steeds niet jezelf zijn. Wat naar dat je zo’n vervelende jeugd hebt gehad. Iemand die geen liefde heeft gehad, kan er overigens ook voor kiezen om het zelf anders te doen. Dat is een keus die je zelf maakt. Het zal wel moeilijker zijn voor deze mensen. Pesten kan een enorme impact op je leven hebben. Ik weet dat helaas ook uit eigen ervaring. Pesten doet zo ontzettende pijn! Dikke neus naar alle pesters. We zijn er alleen maar sterker van geworden!

    Beantwoord
    • 8 december 2018 at 09:17
      Permalink

      Dank voor je reactie Kelly! Nederland is inderdaad niet zo tolerant als het lijkt. Zo jammer! Ik ben het overigens met je eens dat mensen die geen liefde hebben gehad, dit wel zelf kunnen geven. Misschien ben ik niet helemaal duidelijk geweest in mijn verhaal. Mijn vader was in elk geval niet bij machte om dit te doen. Vervelend dat ook jij te maken hebt gehad met pesten. Wij zijn er sterker van geworden en kunnen een lange neus trekken naar de pesters.

      Beantwoord
  • 6 december 2018 at 23:00
    Permalink

    Krachtig! Misschien moeten we eens stoppen met mensen als Johan Derksen een podium te geven. Vrijheid van meningsuiting is een groot goed, maar dan wel binnen de normen van de beschaving en niet ter plat en kwetsend vermaak….ik ben jaren terug al gestopt met het kijken naar programma’s deze man…

    Beantwoord
    • 8 december 2018 at 09:37
      Permalink

      Dankjewel Martin! Ik keek al nooit naar programma’s van deze man, maar kwam een artikel tegen in de media. En natuurlijk mag hij zeggen wat hij wilt maar dan wel binnen de normen van de beschaving. Zonder mensen te kwetsen. En al helemaal geen oordeel hebben over iets als je niet weet hoe het zit.

      Beantwoord
  • 8 december 2018 at 20:13
    Permalink

    Heftig! En dapper om te delen. Vreselijk wat je mee hebt moeten maken, en ook schokkend dat leraren gewoon mee deden. Ik ben heel blij voor je dat je nu zo gelukkig bent, en dat je al de narigheid achter je hebt kunnen laten. Dat lijkt me echt niet makkelijk namelijk.

    Beantwoord
    • 12 december 2018 at 10:16
      Permalink

      Bedankt voor je reactie Sabine! Zeker heftig maar ik ben er goed uitgekomen. En daar ben ik heel trots op.

      Beantwoord

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.