Homoseksualiteit in Indonesië | De jongen die niet zichzelf kan zijn

Mijn mooiste herinneringen op reis zijn steevast die van bijzondere ontmoetingen met mensen. Khalid in Oman liet ons ‘zijn’ Ibra zien, Kaya in Zuid-Afrika kookte een traditionele maaltijd voor ons en tijdens onze rondreis Bali nam Gusti ons mee voor een wandeling door de rijstvelden van Sidemen. Ook in Canggu hadden we een bijzondere ontmoeting. Ik heb lang getwijfeld of ik het verhaal over deze toevallige ontmoeting moet delen. Uiteindelijk heb ik besloten om het te doen. Al was het alleen maar om aan te geven hoe het gesteld is met homoseksualiteit in Indonesië. 

Homoseksualiteit in Indonesië

Homoseksualiteit in Indonesië

In Indonesië is homoseksualiteit, op de provincie Atjeh na, nog niet verboden maar er zijn diverse signalen dat dit op korte termijn gaat veranderen. Conservatieve moslimpartijen hebben in aanloop naar de lokale en landelijke verkiezingen een aantal zaken hoog op de agenda gezet. Waaronder het strafbaar stellen van homoseksualiteit. Als deze moslimpartijen de macht grijpen, zal homoseksualiteit in Indonesië verboden worden.

Lees ook: Twee mannen op reis | Hoe tolerant is Nederland en de rest van de wereld?

In één van de wetsvoorstellen staat dat er op homoseksuele handelingen een celstraf van negen jaar zou moeten komen. Uit een recente peiling blijkt dat 90 procent van de Indonesiërs zich ‘bedreigd’ voelt door de homogemeenschap. Veel Indonesiërs zien homoseksualiteit als een mentale ziekte die te genezen is en in de Koran omschreven wordt als ‘onzuiver’.

Homoseksualiteit in Indonesië

Pinautomaten die geen geld geven

De zon schijnt uitbundig en de luchtvochtigheid is hoog wanneer we op zoek gaan naar een pinautomaat in de straten van Canggu. De eerste is buiten gebruik, de tweede spuugt geen Indonesische Rupiah’s, en de derde en laatste accepteert geen van onze bankpassen en creditcards. Na kilometers gelopen te hebben, keren we zonder geld terug naar het guesthouse. Inmiddels is het etenstijd. We hopen dat we met een van onze bankpassen of creditcards bij het restaurantje kunnen betalen. Helaas blijkt dit niet te kunnen.

Homoseksualiteit in Indonesië

Achterop de motor alle pinautomaten langs

De jongen uit de bediening biedt uitkomst. Hij stapt samen met Roel op de motor. Op zoek naar een pinautomaat. Ik blijf achter in het restaurant. Als een soort van onderpand. De minuten tikken weg. Nog steeds geen teken van Roel en de jongen. Ik begin een beetje ongerust te worden. Bij elke voetstap die ik hoor, kijk ik achterom. Geen Roel. Inmiddels zit ik al meer dan twintig minuten te wachten. Er zal toch niks gebeurd zijn?

Lees ook: Hilarische momenten op reis | Verhalen waar je thuis mee kunt komen

Even appen, een sms sturen of een belletje plegen, het lukt niet. En dat uitgerekend op dit moment. Om de een of andere reden doet mijn telefoon vrij weinig sinds ik op Bali ben. En waar het aan ligt? Geen idee. Het afgelopen jaar ben ik in menig uithoek geweest en kon ik altijd op mijn gadget van Steve Jobs vertrouwen. Na ruim drie kwartier zijn ze eindelijk terug. Met geld. Het kostte wat moeite omdat de eerste drie pinautomaten geen geld geven. Net als vanmiddag. Het geld moest van ver komen. Uit Simnyak om precies te zijn.

Homoseksualiteit in Indonesië

En dan het schrijnende verhaal op de motor

Een van de eerste dingen die Roel tegen me zegt: ‘Je mag blij zijn dat jij niet achterop de motor bent gestapt’. Ik frons mijn wenkbrauwen. We bestellen nog een wijntje en proosten op een goede afloop. Ik nip ondertussen van mijn glas Two Islands Chardonnay als Roel vertelt over zijn zoektocht naar een werkende pinautomaat én zijn chauffeur. Het vinden van een automaat bleek kinderlijk eenvoudig te zijn. Maar het geven van geld was een ander verhaal.

Rijdend door de straten van Canggu, en ver daarbuiten, vraagt de jongen of wij een stel zijn. Roel weet niet goed wat hij hiermee aan moet, maar antwoord uiteindelijk bevestigend. De jongen zegt op zijn beurt ook gay te zijn maar dat het voor hem onmogelijk is om dit aan de grote klok te hangen. Familie, maar ook zijn collega’s en vrienden weten niets van zijn geaardheid. Hij vraagt Roel om zijn geheim niet te delen met zijn collega’s. Ook vraagt de jongen of hij na werktijd kan langskomen. Voor sex. Hij vraagt naar de naam van onze accommodatie. Roel zegt dat we in een hotel in Canggu slapen, maar noemt geen naam.

Lees ook: SorryJohan | Jarenlange pesterijen, de strijd met mezelf en mijn coming out

Zijn verhaal houdt me bezig

En inderdaad, ik ben blij dat ik niet achterop de motor gestapt ben. In dergelijke situaties kan ik namelijk binnen no time in de paniekstand schieten. Maar aan de andere kant, ik had graag met de jongen in gesprek gegaan. Om meer te weten te komen over zijn situatie. En of er uitzicht is op verbetering zodat hij wél zichzelf kan zijn. Een schrijnend verhaal dat nog lang die avond, en de dagen daarna, door mijn hoofd spookt. Aan de ene kant de jongen die niet zichzelf kan zijn omdat homoseksualiteit in Indonesië een taboe is. Maar ook het idee dat er ongetwijfeld mannen zijn die wél op soortgelijke voorstellen ingaan. En waar blijft dan de waardigheid van zo’n jongen? Anno 2019 mag het toch niet zo zijn dat een homosexuele jongen, die niet uit kan komen voor zijn gevoelens, zich aanbiedt voor sex?

De jongen staat op geen enkele afbeelding in dit artikel. Bovendien hebben alle personen die op de foto’s staan niets te maken met homoseksualiteit in Indonesië. 

2 reacties op “Homoseksualiteit in Indonesië | De jongen die niet zichzelf kan zijn

  • 12 maart 2019 at 19:16
    Permalink

    Ja, dat is een heel heftig verhaal Marcel!!! En het is een verschrikkelijk idee wat er met die jongen zou kunnen gebeuren als er inderdaad iemand op zijn aanbod ingaat. Het moet vreselijk zijn om er niet voor uit te mogen komen. Wij zijn ook ontzettend blij dat we jullie ontmoet hebben en om te zien hoe fantastisch jullie relatie is!! Dat gun je anderen toch ook?!?

    Beantwoord
    • 20 maart 2019 at 08:52
      Permalink

      Bedankt voor je reactie Els! Het is idd een heftig verhaal. En ik moet er niet aan denken dat er mannen zijn die wel op zulke voorstellen ingaan. Ik hoop dat instanties, maar ook reizigers, hier hun ogen niet voor sluiten. Dat mag gewoon niet!

      Beantwoord

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.